Życie po udarze

Osoba po udarze zmuszona jest do zmiany dotychczasowego trybu życia i często uzależniona jest od pomocy bliskich. Trudno jej się do tego przyzwyczaić, zwłaszcza jeśli do tej pory była aktywna i samowystarczalna.

Na udar mózgu rocznie w Polsce zapada 75 tys. osób. Niektórzy wychodzą z niego bez większych problemów, inni przez wiele lat zmagają się z różnymi niesprawnościami, np. niedowładem części ciała, spastycznością mięśni, kłopotami z mówieniem i rozumieniem. Jeszcze kilkanaście lat temu pokutowało przeświadczenie, że choremu po udarze nie można pomóc. Nic bardziej błędnego! Odpowiednie leczenie i rehabilitacja, najlepiej rozpoczęte jak najszybciej po udarze, dają bardzo duże szanse poprawy jakości życia, samodzielności, sprawności, a nawet całkowitego powrotu do normalnego życia i pracy. Warto jednak wiedzieć, że nawet rozpoczęcie rehabilitacji kilka lat po udarze przynosi rezultaty. Ważna jest systematyczność i niezrażanie się trudnościami.
Udar mózgu częściej dopada osoby po 55. r.ż. (ryzyko zachorowania wzrasta wraz z wiekiem), ale nie omija także dużo młodszych. Głównymi czynnikami ryzyka są nieleczone nadciśnienie krwi, choroby układu krążenia, cukrzyca, otyłość, brak ruchu i palenie papierosów.
Po udarze zmienia się życie nie tylko osoby, która mu uległa, ale także jego rodziny, domowników. W dużej mierze od ich samozaparcia, cierpliwości i chęci pomocy zależy, czy chory odzyska sprawność. Na pewno skazanie go na leżenie i brak rehabilitacji to prosta droga do pogorszenia stanu zdrowia (utrwalenie niedowładu, odleżyny, zakrzepica). Bardzo ważne, żeby najbliższe osoby stale pogłębiały wiedzę na temat choroby i możliwości przywracania sprawności. Warto nie tylko rozmawiać z lekarzami, ale także sięgać do książek, publikacji i stron internetowych.

Oto dziedziny, w których najczęściej potrzebna jest pomoc chorym po udarze:

Sprawność fizyczna. Jeśli chory jest leżący, bardzo ważna jest terapia przeciwodleżynowa, a także systematyczna rehabilitacja pod okiem lekarza i fizjoterapeuty. Chorym, którzy samodzielnie się poruszają, często dokucza spastyczność mięśni, niedowład np. jednej ręki, zaburzenia czucia, męczliwość. Ważne jest usprawnianie kończyn z niedowładem. Wiele ćwiczeń może wykonywać sam chory z pomocą rodziny.

Samoobsługa. Warto przystosować mieszkanie do potrzeb osoby po udarze, aby ułatwić jej codzienne czynności, np. mycie się (w łazience powinien być prysznic i miejsce do siedzenia), ubieranie (ubrania powinny być łatwe do zakładania i zdejmowania). Początkowo należy pomagać choremu, ale w miarę nabywania sprawności nie należy go wyręczać. Każdy, nawet drobny przejaw samodzielności wzmacnia jego wiarę we własne siły.

Mówienie i rozumienie. Jedną z konsekwencji udaru mogą być zaburzenia mówienia, od zapominania brzmienia lub znaczenia pojedynczych słów do utraty mowy włącznie. W takim przypadku niezbędna jest terapia mowy, prowadzona przez wyspecjalizowanego logopedę lub neurologopedę. Mowę można przywrócić, choć wymaga to cierpliwości i systematycznych ćwiczeń. To bardzo ważne, bo dzięki mowie mamy kontakt z chorym: mówi nam o swoich dolegliwościach, zgłasza potrzeby, uczestniczy w życiu. Wiele ćwiczeń zaleconych przez logopedę można, a nawet trzeba wykonywać codziennie w domu.

Jedzenie. Chorzy często mają problemy z połykaniem i gryzieniem ze względu niewydolność oddechową czy osłabienie mięśni. Problemy z jedzeniem mogą spowodować niedożywienie, a w konsekwencji spadek odporności, złe samopoczucie. Jeśli chory ma problem z połykaniem, najlepiej podawać mu pokarm łyżeczką, w formie papek, przecierów, gęstych zup, a nawet specjalnych, skoncentrowanych odżywek (po konsultacji z lekarzem). W miarę poprawy stanu zdrowia należy wprowadzać do diety pokarmy stałe.

Stan psychiczny. Osoby po udarze narażone są na długotrwałe przygnębienie, a nawet depresję, spowodowane utratą sprawności, samodzielności, uzależnieniem od osób trzecich i niepewnością co do dalszych rokowań. Chory często traci chęć do życia i rehabilitacji. Depresję można leczyć, dlatego jeśli zaobserwujemy u chorego taki stan, należy zapewnić mu pomoc psychologiczną. Taka pomoc bywa potrzebna także opiekunowi udarowca, zwłaszcza wtedy, gdy jest jedyną osobą opiekującą się chorym.


Warto wiedzieć!

Przy udarze najważniejsza jest szybka, profesjonalna opieka medyczna. Jeśli u bliskiej osoby zauważysz:

- osłabienie mięśniowe jednej części ciała

- zaburzenia mowy – osoba nie może wypowiedzieć słów, albo nie rozumie, co się do niej mówi

- zawroty głowy, zaburzenia równowagi

- zaburzenia połykania, krztuszenie się przy jedzeniu

natychmiast dzwoń po pogotowie!

MN

Priorin - Odkryj piękno mocnych włosów

Odkryj piękno mocnych włosów

Permen King - Męski sposób na udany dzień

PRODUKTY KANGOO

  • Bayer_Aspirin
  • Bayer_Aspirin_C
  • Bayer_Aspirin_Effect

ZDANIEM FARMACEUTY

NEWSLETTER KANGURA

MAGAZYN RODZINNY

Zdrowie

ZGODNIE Z NATURĄ

Zdrowe soki

KARTA KLUBOWA OSOZ

Zdrowie ze znakiem Kangura

Odwiedza nas 79 gości oraz 0 użytkowników.